BJboy

เมื่อปลายปีที่ผ่านมา
ได้พาครอบครัวไปเที่ยวที่เขาค้อ - ภูหินร่องกล้า
โดยขับรถไปกันเอง พ่อ-แม่-ลูก-ลูก-ลูก ไม่ได้พาพี่เลี้ยงลูกคนเล็กไปด้วย
ในใจก็หวั่นๆ อยู่ว่าจะไหวไหม? เพราะไม่เคยมาเที่ยวที่เขาค้อ - ภูหินร่องกล้าเลย
กลัวว่าทางเดินจะโหด ลูกๆ จะเดินไหวไหม? โดยเฉพาะเจ้าตัวเล็ก ถ้าไม่ไหวพ่อกับแม่คงต้องอุ้มกันตายแน่ๆ
แต่สุดท้ายก็ผ่านมาได้ด้วยดี ทุกคนมีความสุข โดยเฉพาะเจ้าตัวเล็ก เดินเก่งจริงๆ ไม่งอแงเลย
ทำให้มีกำลังใจวางแผนเที่ยวไกลๆ ในครั้งหน้าต่อไป

บ่นมาเสียยาว เข้าเรื่องตะวันตกดินที่เขาค้อดีกว่า

วันแรกที่มาถึงเขาค้อ ก็วางแผนว่าจะไปดู+ถ่ายรูปตะวันตกดินกัน
แต่จะถ่ายตรงไหนดีล่ะ พอดียังพอมีเวลาก็ขับรถหาทำเลไปเรื่อยๆ ขับขึ้นเขาค้อจากด้านแยกแคมป์สน
จนถึงทางแยกไปน้ำตกศรีดิษฐ์ก็เลี้ยวขวาไปลองหาทำเลดู ขับเข้าทางแยกมาไม่ไกลก็เห็นบ้านพักอยู่บนเนิน
เลยลองเลี้ยวเข้าไปดู พบว่าเป็นบ้านเช่าหลังกำลังดีประมาณ 3 ห้องนอน เพิ่งสร้างเสร็จ แม่บ้านใจดีเปิดให้เข้าชม
ผมเลยหาทำเลวางขาตั้งกล้อง มุมที่มองลงไปเห็นทะเลสาบเล็กๆ ทิวเขาเรียงรายอยู่เบื้องหน้า สวยจริงๆ
แต่มุมนั้นก็มีข้อเสียคือ ฝุ่นแดงเยอะมากๆ เพราะอยู่ริมถนนลูกรัง เป็นห่วงเลนส์ห่วงกล้องกลัวว่าฝุ่นจะเข้า
แต่ก็ต้องตัดใจ คิดเสียว่าซื้อกล้องซื้อเลนส์มาถ่ายรูปนี่นา ถ้าไม่ถ่ายแล้วจะซื้อมาทำไม(ฟร่ะ)
เลยกัดฟันสู้ต่อไป เวลามีรถวิ่งมาก็เอาตัวบังๆ ไม่ให้ฝุ่นมาโดนกล้อง จนได้ถ่ายรูปอย่างที่ตั้งใจไว้
ถึงแม้ว่ารูปจะออกมาไม่ได้สวยเท่าที่ตาเห็น ผิดหวังฝีมือตัวเองเหมือนกัน
แต่ก็ทำให้รู้ว่าโลกของการถ่ายภาพยังมีอะไรให้ต้องเรียนรู้อีกเยอะเลย

สุดท้ายต้องขอขอบคุณคุณภรรยาสุดที่รัก ลูกๆ ทั้งสาม ที่อดทนรอพ่อถ่ายรูป ทั้งๆ ที่หิวกันค้อทๆ
โดยที่ยังไม่รู้เลยว่าจะได้ไปกินกันที่ไหน ......... ขอบคุณครับ